[ Log On ]
ข้อคิดสุดท้ายจากคุณลุงขายสลาก

ตั้งแต่อพยพมาอยู่ในซอยนี้ เป็นเวลา 5 ปีได้แล้ว สิ่งหนึ่งที่เห็นอยู่เป็นประจำคือ คุณลุงหนวดเฟิ้มขาวโพลนขาพิการนั่งบนรถเข็นโทรมๆ ขายสลากประจำการอยู่หน้าร้านทองหน้าปากซอย.. ตลอดทั้ง 5 ปีที่ผ่านมา

ผมซื้อสลากทุกงวด งวดละ 1 ใบ แต่ซื้อจากแกบ้างแค่ไม่กี่ครั้ง เหตุเพราะแกไม่มีค่อยจะมีเลขที่ผมอยากได้เลย.. (ซึ่งเลขที่อยากได้ ก็ไม่เค๊ยไม่เคยจะถูกเลยซักงวด)

เมื่อวานนี้ตอนลงไปหาของกินที่หน้าปากซอย ก็ยังคงเห็นแกนั่งขายสลากอยู่พิกัดเดิมตามปกติ .. แต่บ่ายวันนี้ ก็มีข่าวร้ายที่กำลังจะทำให้องค์ประกอบของภาพที่ชินตาของผมไม่เหมือนเดิม

คุณลุงแกเสียชีวิตในบ้านเช่าเล็กๆ หลังตลาดเพียงลำพัง.. ชาวบ้านแถวนั้นไปเคาะบ้านแกเพราะเห็นว่าแกไม่ออกมาขายสลาก และพบว่าแกกลายเป็นศพแข็งทื่อไปแล้ว

สิ่งแรกที่แว๊บเข้ามาหลังจากได้ยินข่าวคือ ถ้าผมรู้ว่าวันนี้ลุงจะไม่สามารถออกมาขายสลากได้ เมื่อวานนี้ผมจะเดินข้ามถนนไปซื้อสลากจากลุง..

แล้วก็ฉุกคิดได้ (เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้) ว่า

"ทำไมเราต้องรอจนกระทั่งวาระสุดท้าย เราถึงจะทำอะไรดีๆ ให้แก่กัน?"